PSYCHOLOGICZNE „CO-NIE-CO”

„Pomocnik” dla Rodziców

 

 

COŚ O DYSLEKSJI

Drodzy Rodzice!

Obserwujcie swoje dzieci w życiu codziennym i zabawie. Wtedy macie szansę zorientować się, czy u dziecka występują pewne oznaki zapowiadające specyficzne trudności w uczeniu się pisania i czytania, co określamy jako „ryzyko dysleksji”

Do 1-wszego roku życia:

Zwróćcie uwagę na sprawność ruchową. Czy ma trudności z raczkowaniem, utrzymaniem równowagi podczas siedzenia i stania przy podporze?

W wieku 2-3 lat:

Czy późno zaczęło chodzić i biegać, czy ma kłopoty z utrzymaniem równowagi?

Czy zapinanie dużych guzików, ubieranie się, mycie rąk, jedzenie łyżką sprawia mu kłopot? Czy lubi i umie bawić się klockami?

Czy lubi rysować? Czy potrafi jako dwulatek narysować linię, a jako trzylatek kółko?

Czy mając roczek zaczęło mówić pierwsze wyrazy, jako dwulatek łączy je w proste zdania, a jako trzylatek buduje zdania złożone?

W wieku przedszkolnym:

Jak radzi sobie w zabawach ruchowych, czy dobrze biega, czy potrafi chodzić po linii, jak jeździ na trzykołowym rowerku?

Czy potrafi sprawnie zapinać małe guziki, sznurować buty? Jak radzi sobie w zabawie klockami?

Jak wyglądają rysunki Twojego dziecka? Czy nie są zbyt uproszczone w formie?

Czy potrafi poprawnie trzymać ołówek przy rysowaniu? Zachęcaj dziecko do rysowania figur geometrycznych. Powinno umieć zamknąć kółko w wieku lat trzech, narysować kwadrat i krzyż jako czterolatek, a w wieku pięciu lat trójkąt i kwadrat oparte na kącie.

Zobacz jak radzi sobie z układaniem puzzli i innych układanek.

Zwróć uwagę na sposób wypowiadania się dziecka: czy prawidłowo wymawia głoski, czy używa złożonych struktur zdaniowych? Czy bardzo przekręca trudne wyrazy? Czy robi dużo błędów w budowie zdań, czy potrafi rymować? Czy łatwo jako pięciolatek potrafi zapamiętać nazwy pór roku, dni tygodnia, krótkie wierszyki?

Czy wybiera jedną rękę, czy wszystko mu jedno, którą wykonuje dane czynności?

Czy potrafi pokazać prawą rękę, nogę, ucho czy oko?

Zerówka:

W tym wieku możesz już określić „ryzyko dysleksji” za pomocą Skali Ryzyka Dysleksji.

Test zawiera 21 twierdzeń, które ocenia się w skali od 1-4, co umożliwia określenie stopnia ryzyka. Mogą to zrobić specjaliści w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, którzy po szczegółowej analizie wyników i pogłębionej diagnozie psychologicznej, wskażą charakter i kierunki pracy z dzieckiem.

Klasa I-III

Jeżeli w wieku przedszkolnym nie obejmiemy dziecka specjalnymi ćwiczeniami korekcyjno-kompensacyjnymi i logopedycznymi, to do symptomów „ryzyka dysleksji” mogą dołączyć problemy w czytaniu i pisaniu.

W drugiej klasie może już wystąpić dysleksja rozwojowa z całym zespołem zaburzeń tj:

Dysleksja – trudności w  czytaniu

Dysortografia – trudności w zakresie umiejętności prawidłowego pisania i stosowania zasad     

                          ortografii

Dysgrafia – trudności w opanowaniu czytelnego pisania

Dyskalkulia – trudności w uczeniu się matematyki

 

Możesz pomóc swojemu dziecku ćwicząc z nim i bawiąc się jednocześnie!

Oto przykłady zabaw – ćwiczenia dla sześciolatka:

·        Rozwijające funkcje wzrokowe

Rozetnij pocztówkę na 4 części i poproś by dziecko ja złożyło, jeżeli potrafi to teraz rozetnij ją na 6 części. Jeżeli i z tym nie będzie miało trudności, podziel pocztówkę na 8 .. i tak dalej..

Chwal za każde dobre złożenieJ i postępuj tak, aż do wystąpienia pierwszych trudności. Wtedy zaproponuj wspólną pracę i ukierunkuj działania dziecka, ale nie wykonuj ich za nie.

Po wspólnej pracy, rozrzuć elementy i zaproponuj by dziecko wykonało to samo zupełnie samodzielnie.

·        Ćwiczące współpracę ręki i oka

Do koszulki foliowej włóż obrazek z mocno zarysowanymi konturami. Poproś, by dziecko palcem wodząc po konturach obrysowało go, nie odrywając palca. Później niech powtórzy tą czynność ścieralnym mazakiem. Koniecznie pamiętaj o pochwaleJ

·        Rozwijające funkcje językowe

Pobawcie się w dobieranie rymów do słowa (np. nos-sos), wyszukiwanie w zdaniu słów, które się rymują (np. Słoń i koń to zwierzęta, które mają 4 nogi). Wydzielanie konkretnych głosek ze słów w zdaniu (np. znajdź w zdaniu wszystkie wyrazy, które zaczynają się na „m”).

Jeżeli dziecko dobrze sobie z tym radzi, to niech spróbuje wyróżnić ostatnie głoski. Potem może spróbować rozróżnić wszystkie głoski w krótkich wyrazach (np.dom=d-o-m; kot=k-o-t)

 

Lepiej później niż wcale…

W wieku szkolnym dziecko ma już zwykle problemy nie tylko z czytaniem, ale i pisaniem. Dysleksja utrudnia nie tylko naukę języka polskiego, ale i innych przedmiotów. Trudniej jest i na innych lekcjach, takich jak nauka języków obcych, geografii, matematyki …Trudności z odczytywaniem treści bardzo przeszkadzają. Dlatego dziecko musi ćwiczyć pod kierunkiem specjalistów na zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych i terapii pedagogicznej.

Jeżeli u dziecka specjaliści stwierdzą formę dysleksji rozwojowej, będzie ono miało pewne przywileje w szkole i na egzaminach. Niestety, dla niektórych dysleksja to tylko okazja do łagodniejszego traktowania przez szkołę w czasie lekcji i egzaminów. Żadna taryfa ulgowa bez solidnych i regularnych ćwiczeń nie ma sensu. Z niektórymi formami dysleksji jest tak, że trzeba zmagać się z nimi całe życie.

 

Uwaga: Opinia o dysleksji nie może służyć uczniowi tylko do taryfy ulgowej w szkole i na egzaminach!

Pamiętaj:

Tylko, jeżeli dziecko ma opinię stwierdzającą dysleksję rozwojową, a do tego codziennie pracuje w domu z rodzicami i na zajęciach z terapeutą, ma prawo do innego (niż rówieśnicy) traktowania w szkole.

·        Uczniowie ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się, mają prawo przystąpić do sprawdzianu lub egzaminu gimnazjalnego w warunkach i formie dostosowanych do indywidualnych potrzeb ucznia na podstawie opinii z poradni.

 

 

A teraz:

 

COŚ O INTERNECIE

 

 

Jak wynika z ankiety przygotowanej przez Fundację Dzieci Niczyje

·        87 % polskich dzieci w ciągu ostatniego roku podało komuś obcemu swój adres e-mailowy

·        64 % - numer telefonu

·        42 % - miejsce zamieszkania

·        44 % - przesłało swoje zdjęcie

Podane dane pokazują olbrzymie niebezpieczeństwo nieodpowiednich kontaktów.

Przerażająco często dzieci podają takie dane, nie zdając sobie sprawy, że ktoś może je w sieci okłamać! 80% polskich dzieci, szurfując w sieci, wbrew swojej woli trafiło na materiały pornograficzne. Dorosły, chcący wykorzystać dziecko do własnych celów, najczęściej nawiązuje kontakt, podszywając się pod jego rówieśnika. Wykorzystuje do tego czat, lub program instant messenger ( ICQ, a w Polsce Gadu-Gadu). W rozmowach „na żywo”, zdobywa informacje pytając o zainteresowania, szkołę, rodzinę, przyjaciół i wrogów. Najczęściej podsyca w dziecku przekonanie, że inni go nie rozumieją…Staje się dla dziecka „przyjacielem” i powiernikiem.

Badania FDN pokazały jak trudno dzieciom rozpoznać w Internecie potencjalne niebezpieczeństwa. Zdecydowana większość twierdziła, że zdaje sobie sprawę jak groźne jest podawanie obcym adresu czy telefonu. Dlaczego więc to robią? Możliwe, że przestają traktować osoby poznane w Internecie jako obce!

ZAPEWNIJCIE SWOIM DZIECIOM BEZPIECZEŃSTWO W INTERNECIE

 

A oto kilka zasad, które możecie przyjąć:

 

Dla rodziców:

  1. Moje dziecko często zna Internet lepiej niż ja, ale jest ode mnie bardziej naiwne i bezbronne. Ktoś może wykorzystać jego łatwowierność. To ja muszę je chronić
  2. Będę przy dziecku. Ustawimy komputer w pokoju ogólnodostępnym. Przecież nie zezwoliłbym na to by moje dziecko zostało samo w swoim pokoju z obcym.
  3. Poproszę dziecko, by pokazało mi jak działa jego ulubiony czat, lub gra komputerowa.
  4. Będę korzystał z programów do filtrowania niepożądanych treści z sieci. Żaden filtr nie zastąpi mojej czujności.
  5. Porozmawiam z innymi rodzicami o tym, jak moje i ich dzieci korzystają z Internetu.
  6. Obiecam pomoc i wyrozumiałość, na wypadek, gdy dziecko zgłosi się z jakimś problemem dotyczącym Internetu.
  7. Ustalimy, że dziecko korzysta z Internetu tylko wtedy, kiedy jestem w domu. Określimy też, jak długo może korzystać z sieci. Przecież skoro nie może przebywać na ulicy, czy w parku o godz. 24.00, to nie powinno też o tej porze szurfować po sieci.

 

Dla dzieci:

  1. Pamiętam, że ludzie w sieci mogą podawać sięga kogoś innego, niż są naprawdę.
  2. Bez zgody rodziców nigdy nie podaję swojego adresu, telefonu, nazwy i miejsca szkoły, miejsca pracy i numeru do rodziców.
  3. Nigdy bez zgody rodziców nie umawiam się na spotkanie z osobą poznaną w Internecie. Jeżeli się zgodzą, to upewniam się, że spotkanie odbędzie się w miejscu publicznym i nie idę tam sam.
  4. Nigdy bez zgody rodziców nie wysyłam żadnych zdjęć ani innych prywatnych materiałów osobie, którą poznałem online.
  5. Nigdy nie przyjmuję e-maili, załączników itp. Od osób, których nie znam i im nie ufam.
  6. Nigdy nie odpowiadam na wiadomości, które są dwuznaczne, obsceniczne, wulgarne, agresywne, przerażające albo wywołują u mnie zmieszanie. Robię kopię takiej wiadomości i przekazuję rodzicom. Oni wyślą to do odpowiednich władz.
  7. Mówię swoim rodzicom o wszystkim, co sprawiło, że zrobiłem się zakłopotany, kiedy używałem Internetu.
  8. Przestrzegam reguł, jakie ustalili moi rodzice, dotyczących korzystania z Internetu.
  9. W Internecie znajdują się strony tylko dla dorosłych. Jeżeli znajdę taką stronę, opuszczam ją i idę na jedną z fajnych dla mnie stron.

 

Warto z dzieckiem spisać kontrakt dotyczący korzystania z Internetu.

Internet Safety Group of New Zealand proponuje:

 

UMOWA O INTERNECIE

  1. Wiem, że bez Twojej zgody nigdy nie mogę podawać żadnych informacji o sobie i swojej rodzinie, czyli swojego nazwiska, adresu, numeru telefonu i kart kredytowych, nazwy i miejsca szkoły, miejsca pracy rodziny. Wiem też, że bez Twojej zgody nie mogę wysyłać nikomu moich zdjęć.
  2. Wiem, że to nierozsądne kontaktować się z kimś przez Internet, jeżeli Ty o tym nie wiesz.
  3. Bez Twojej zgody nie spotkam się z nikim, kogo poznałem przez Internet.
  4. Obiecuję powiedzieć Ci o wszystkim, co mnie w Internecie niepokoi, albo powoduje, że czuję się zakłopotany.
  5. Wiem, że nie mogę korzystać z czatów ani stron WWW bez Twojej zgody.
  6. Będę korzystał z Internetu tylko w czasie, jaki ustaliłem z Tobą i szkołą. To będą nasze rodzinne zasady, których będę przestrzegał.

                                                                                        Data i podpis dziecka

    

    

      1.   Chcę, żebyś korzystał z Internetu.

2.   Jako Twój rodzic (opiekun) jestem zainteresowany tym, jak używasz Internetu i chcę

      być pewien, że jesteś bezpieczny.                                                                                                                          

3.   Zawsze możesz przyjść do mnie, jeżeli coś w Internecie sprawiło, ze czujesz się źle.

4.   Zasady się zmieniają. Powiedz mi, jeżeli chcesz je zmienić.

                                                                                       Data i podpis rodzica (opiekuna)

 

    i…coś jeszcze !

 

PO CZYM POZNAĆ ŻE DZIECKO BYŁO OFIARĄ PRZEMOCY

 

Pamiętajcie, że większość dzieci nie informuje dorosłych (rodziców, nauczycieli), o swoich problemach. To Ty musisz być czujny. Powinieneś umieć rozpoznać, że Twoje dziecko jest ofiarą szkolnej przemocy. Może w tym pomóc zestaw objawów, umieszczony poniżej.

 

 

Co możesz zrobić

 

 

 

 

Myślę, że pozyskanie informacji, to ważny krok zrobiony we właściwym kierunku. Tą drogą staram się Państwu pomóc.

Życzę powodzenia w trudnej roli bycia dobrym RodzicemJ

                                                             Psycholog szkolny

                                                                 Maria Kotarba