| Powrót na stronę szkoły |
BAJKOTERAPIA
Bajkoterapia w klasach pierwszych powoli dobiega końca...
I na pożegnanie, w prezencie świąteczno- noworocznym nasze maluchy od swoich kochanych mam otrzymały bajeczki.
Dziękujemy wszystkim mamom, które wzięły udział w zabawie :-)
Złote nici Celestii
Dawno temu, w małym miasteczku żyła sobie dziewczynka o imieniu Celesta. W miasteczku, w którym żyła Celestia było mało dzieci, a wśród tych, które były nie miała przyjaciół. Dziewczynka czuła się bardzo samotna i tęskniła za prawdziwym przyjacielem. Miała więc dużo wolnego czasu, który poświęcała na szycie ubranek dla swoich lalek. Bardzo lubiła szyć stroje dla swoich laleczek i patrzeć jak pięknie w nich wyglądają. Pewnego dnia uszyła dla swojej ulubionej lalki sukienkę złotą nitką, którą dostała od babci. Celestia nie wiedziała, że złote nici, którymi szyła ubranka dla swej lalki mają cudowną, czarodziejską moc. Czar polegał na tym, że lalka, która miała na sobie ubranka uszyte złotą nitką stawała się żywą postacią, gdy tylko ktoś ją do siebie mocno przytulił. Sukienka, którą Celestia uszyła dla swojej ulubienicy cała mieniła się złotymi nićmi. Ulubiona lalka Celestii wyglądała w niej bardzo pięknie. Była, jak róża i jak żywa patrzyła na dziewczynkę, która tak bardzo tęskniła za prawdziwą przyjaciółką. Na myśl o tym, że to tylko lalka, która tak pięknie wygląda, a nie żywa osoba Celestii zrobiło się bardzo smutno. Aby poczuć się lepiej przytuliła do siebie mocno swą ulubioną lalkę i wtem lalka ożyła. Celestia była bardzo zdziwiona i nie rozumiała, co się stało, ale poczuła się bardzo szczęśliwa, bo wreszcie znalazła starą przyjaciółkę. Dziewczynka i jej lalka stały się sobie bardzo bliskie i prawie się ze sobą nie rozstawały, tak bardzo były szczęśliwe. Celestia nazwała też swoją nową przyjaciółkę, dała jej na imię Róża. Odtąd Celestia nie czuła się już samotna, bo miała obok siebie swoją przyjaciółkę Różę.
Dominika i przyjaciele
Dominika mieszkała w małym domku niedaleko szkoły. Codziennie widziała przez okno, jak dzieciaki idą do szkoły, rozmawiają ze sobą, rzucają Śnieżkami i śmieją się głośno. Siedziała tak przy oknie i myślała jakby to było, gdyby ktoś przyszedł, porozmawiał z nią, pobawił się ulubionymi zabawkami. Dominika nie wychodziła z domu. Od urodzenia była ciężko chora. Cały dzień siedziała na wózku inwalidzkim i marzyła o koleżance- takiej prawdziwej przyjaciółce. Gdy pewnego dnia Dominisia była smutna, jej mama wpadła na wspaniały pomysł. Razem napisały list do ,,nowej przyjaciółki. Rano przywiązały go do balonika i puściły w niebo. I czekały Balonik leciał i leciał Gdy upadł na kwiecistą łąkę znalazły go dzieci. Przeczytały list i postanowiły spotkać się z dziewczynką. Przygotowały bukiet kwiatów i upiekły pyszne ciasteczka. Dominika bardzo się ucieszyła, gdy zobaczyła tyle dzieci. Zaprosiła je do domu i pokazała swoje zabawki. Wszyscy świetnie się bawili. Gdy już zjedli wszystkie ciasteczka, obiecali sobie, że codziennie będą przychodzić i zabierać Dominikę na spacery.
Bajka o Misiu
Dawno, dawno temu żył sobie miś o imieniu Mikołaj. Był niewielkiego wzrostu, o czerwonym futerku i niebieskich oczkach. Pewnego razu poszedł na spacer. Był piękny, słoneczny dzień, ptaszki śpiewały i nie zanosiło się na deszcz. Spacerując spotkał lalkę Zosię. Tak im się dobrze rozmawiało, że nie zauważyli, gdzie się znaleźli. Zrobiło się ciemno, Mikołaj wraz z Zosią bardzo się przestraszyli i zaczęli wołać o pomoc. Nagle zza drzewa wychylił się mały elf. Miał na imię Zygzak. Zaraz wam pomogę drodzy przyjaciele- powiedział do Mikołaja i Zosi. Ucieszeni opowiedzieli, gdzie mieszkają i jak to się stało, że zabłądzili. Po chwili elf Zygzak odprowadził Zosię i Mikołaja pod same domki, a sam wrócił do swego mieszkanka w lesie. Od tej chwili Mikołaj i Zosia już nigdy się nie oddalali w miejsca, których nie znają, żeby się nie zgubić. Ale dzięki tej przygodzie zyskali nowego przyjaciela elfa Zygzaka.
Królestwo Szkrabów